Stordkoret har sidan koret blei skipa i 1978, sett det som ei av sine viktigaste oppgåver å gje Stord og Sunnhordlandsregionen flotte konsertopplevingar. I meir enn 45 år har me oppført musikkverk som publikum elles må reisa til Bergen eller Stavanger for å høyra i levande framføring. Hovudprosjekta våre dei seinare åra har vore Kroningsmesse av Mozart saman med musikarar frå Stavanger symfoniorkester (haust 2022), Duke Ellingtons Sacred Concert saman med det lokale orkesteret Breibandet Big Band (vår 2023), og Gloria av Vivaldi, igjen saman med profesjonelle musikarar frå Stavanger (haust 2024). I 2026 har Stordkoret litt over 40 aktive medlemmer. Fast dirigent er Liv Kari Bru.

I dette prosjektet vil Stordkoret på nytt samarbeida med Eirik Stangenes og den handplukka strykegruppa hans frå Stavanger symfoniorkester, i alt fem strykarar. For oss som kor har slike samarbeidsprosjekt vore særs utviklande, i tillegg til at profesjonelt musikalsk tonefølge sikrar høg kvalitet på det me framfører for publikummet vårt. Det etter kvart faste samarbeidet vårt med Stangenes og co. har, meiner me sjølve, styrka amatørmusikkfeltet i Sunnhordlandsregionen gjennom måten det har løfta vår eiga musisering på, og me gler oss no til å ta det eitt steg vidare.

I tillegg til strykegruppa frå Stavanger blir den faste repetitøren vår, Noah Wibe, med på piano. 
Han arbeider til dagleg som kyrkjemusikar i Stord, og han er blitt ein viktig aktør i det lokale musikklivet. Med dette utfordrande verket vil han få høve til å markera og utvikla denne posisjonen.

Gabriel Faurés 

Requiem ( Op.48) 

Gabriel Fauré var ein fransk komponist og organist. Han var ein av de viktigste komponistane mellom den romantiske musikken og modernismen i Frankrike. 

Eit av musikkhistoriens mest kjende og elska korverk er «Requiem». Den franske komponisten skreiv verket mellom 1887 og 1890. I motsetning til mange andre tradisjonelle dødsandakter, har dette stykket ein lys, trøstande og fredfull stemning i staden for dyster dramatikk og frykt. 

I Faurès «Requiem» synges det ikkje med glødande raseri, her skapes ingen skrekk. Tvert imot skapes eit tilgivande rekviem, eit rekviem med eit musikalsk lysskjær og med gripande melodier. Fauré kalte det sjølv «ein dødens vuggesang». Han utvida verket med fleire satsar i 1889 og i 1890 og i 1900 utvida han orkestersatsen til stort orkester, ein versjon som vanligvis brukes i dag.